บทที่ 5 ตอนที่ 4
ตอนที่ 4
ที่รักเพิ่งจะคิดในใจได้ไม่นาน สายเรียกเข้าจากพี่ชายบูมก็เด้งขึ้นโชว์บนหน้าจอทันที
"อีกเดี๋ยวคงมาถึงแน่ ๆ" เธอหันหน้าจอที่มีสายเรียกเข้าให้สี่สาวดู ทุกคนยิ้มตาแทบปิด อาจเพราะดีใจละมั้งที่จะได้เจอเมียเด็กของแบร์พร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้
เรื่องราวที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาล ขอไม่พูดถึง แอลไม่รู้สึกตัว แต่หลังจากนี้ต่างหาก พร้อมหน้าพร้อมตาของจริง อยู่ครบทั้งพ่อแม่ลูกเลย
"พิมพ์คุย คอลคุยกันตั้งนาน วันนี้ได้เจอกันสักที" ดาเลย์ยิ้มพูด ไม่ต่างจากพิเพลงสักเท่าไหร่
"นั่นสิคะ เวลาไม่ค่อยตรงกันด้วย" คุณแม่แฝดสามเห็นด้วยกับแม่น้องลินดา อีกอย่างเฮียแบร์เลี้ยงลูกอยู่คอนโด เธอก็อยู่อีกจังหวัด จะเจอกันแต่ละที เฮียแบร์ไม่ว่างตลอด ไม่ว่างหรือไม่อยากให้เจอกันก็ไม่รู้
กลัวเธอขโมยแอลไปซ่อนเหรอ ฮ่า ๆ
"เวลาไม่ตรงกันหรือมีคนไม่อยากให้เจอ.." ที่รักแสร้งพูดลอย ๆ จนพิเพลงหันมาสบตาถอนหายใจ พยักหน้าอย่างรู้กัน
แหงละ ใครจะอยากให้เจอ เพลงกับขุนปิดเรื่องเอแอลมิดชิดขนาดนั้น ถ้าเธอเป็นแบร์ก็คงขยาดเหมือนกัน หลายเดือนเชียว
เจ้าของโทรศัพท์รับสายปุ๊บ เสียงไม่น่าฟังดูไม่เป็นมิตรดังขึ้นมาทันที
(รอโคตรนาน โทรหาไม่มีใครรับสักคน)
"มาถึงตอนไหน"
(ใกล้จะถึงแล้ว)
"เดี๋ยวลงไปรอรับ"
(อย่านาน อย่าเล่นพิเรนทร์ แล้วก็อย่าแนะนำผู้ชายคนอื่นให้แอล เข้าใจไหม?)
"เห็นฉันเป็นคนยังไง"
(เธอแม่งไม่น่าไว้ใจ แอลตามไม่ทันหรอก)
"อย่าดูถูกเมียตัวเองมากนัก"
(แอล ที่รักพูดจริงเหรอ?)
(อะไรคะ?) อยู่ ๆ เฮียแบร์ก็หันมาถามทั้งที่กำลังคุยโทรศัพท์ เธองงนะ
(เธอใส ๆ กับคนอื่นเหมือนตอนอยู่กับฉันไหมแอล)
(อะไรของเฮียแบร์ หนูก็เป็นของหนูแบบนี้อยู่แล้วนะ)
(เธอคุยกับผู้ชายคนอื่นไหม?)
(หนูไม่เคยคุยกับใครเลย เฮียแบร์เป็นอะไรเนี่ย) เอแอลงงเป็นไก่ตาแตก อยู่ ๆ เฮียแบร์ก็หึงหวงเธอซะงั้น ยังไม่ทันทำอะไรเลย แค่นั่งเฉย ๆ มองทาง หันมองอลิซที่นอนอยู่ในคาร์ซีทบ้างก็แค่นั้น
(อย่าทำให้เมียฉันใจแตก แอลยังเด็ก) คราวนี้แบร์หันมาพูดกับปลายสายที่ถือสายรอฟัง ทำให้อีกฝ่ายหัวเราะคิกคักชอบใจ แต่กูแม่งไม่ชอบเลย! โคตรไม่ชอบเลย
(จะทำอะไรเห็นแก่หน้าฉันบ้าง ฉันเป็นพี่ชายผัวเธอ แอลก็เป็นพี่สะใภ้ของเธอ)
"รู้น่า ~ พี่สะใภ้ฉันน่ารักน่าทะนุถนอมจะตายไป ฉันไม่แกล้งหรอก เพราะคนที่ฉันอยากแกล้งคือนายมากกว่าแบร์"
(ไม่ตลก ถ้าไม่หยุด กลับ!)
"เอาสิ ถ้าอยากให้แอลเล่นกับลูกเหงา ๆ น่ะ" พูดไปขนาดนี้แบร์เหรอจะเถียง เถียงไม่ออกหรอก รายนั้นเป็นห่วงความรู้สึกเมียจะตายไป ทั้งกลัวเมียเหงา กลัวเมียไม่มีเพื่อนคุย ไม่มีที่ปรึกษา ฮ่า ๆ เป็นดีเด่นมากจริง ๆ
ไม่นานนักรถหรูของแบร์ก็เคลื่อนมาจอดในลานจอดรถ เธอคิดไว้ไม่มีผิด แบร์ก็แค่ขู่เท่านั้นแหละ
ทันทีที่ประตูรถทั้งสองด้านเปิดออก ที่รักก็รีบเข้าไปกระชับกอดแขนเอแอลเลยทันที อีกทั้งยังเอ่ย..
"วันนี้เป็นวันของผู้หญิง ดูแลหลานฉันดี ๆ นะแบร์"
"อะไร?" มาเฟียหนุ่มตัวโตยืนข้างประตูรถ หันมองแม่ของลูกตัวเองกับเมียน้องชายอย่างไม่เข้าใจ จนทั้งสองเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ หมายความว่าอะไร?
พวกเธอปล่อยให้พวกเขาเลี้ยงลูกกันเองเหรอ?
ภาพไอ้เด็กเหี้ยนอนเรียงรายกอดลูกกอดหลานบนพื้นบ้านตรงห้องรับแขกคือคำตอบ.. 'ใช่!' ใช่เลย เขาคงไม่ต่างจากพวกมัน ชะตาเดียวกันแน่ ๆ
ยังไม่ทันที่มาเฟียพ่อลูกอ่อนจะได้ทบทวน อลิซน้อยก็กระโจนใส่อาของตัวเองทันที เขาเห็นหน้าไอ้บูมตอนลืมตา คงจะจุกอยู่ไม่น้อย อลิซกระโดดใส่ท้องซะขนาดนั้น
"อือ!" คนนอนหลับจุกจนพูดไม่ออก อยากด่าก็ด่าไม่ได้ หลานยังเด็ก จะหันไปด่าไอ้คนพ่อก็ไม่ได้อีกนั่นแหละ มันเดินลิ่ว ๆ ไปทางลิฟต์แล้ว ไม่แคล้วขึ้นไปตามเมียแน่นอน
มันขึ้นไปไม่ถามไม่ไถ่ รู้เหรอวะ ผู้หญิงอยู่ชั้นไหน?
แล้วแม่งทิ้งลูก ไม่ห่วงลูกเลย เป็นพ่อภาษาอะไรวะ?
เพราะความสงสัยเลยทำให้แบร์ยืนอยู่ในลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นไปชั้น 8 ชั้นแปดชั้นล่าสุดที่ตัวเลขลิฟต์ขึ้นโชว์ไว้
ประตูลิฟต์เปิดปุ๊บ กลิ่นหอมฟุ้งลอยมาเตะปลายจมูกจนฟุดฟิดดมกลิ่น
ชัดเจนแจ่มแจ้ง ผู้หญิงอยู่กันครบ!
"สวัสดีค่ะเฮียแบร์" ณภัสยิ้มแย้มทักทาย จนเสียงทักทายดังขึ้นไม่ขาด กระทั่งครบจำนวนคน
"คืออะไร?" แบร์ไม่ได้สนใจบรรดาเมียไอ้พวกเด็กเหี้ย เขาสนใจแอลต่างหาก เธอมีส่วนรู้เห็นใช่ไหม ทำไมเขาไม่รู้ล่ะ?
"เมื่อกี้ก็พูดไปแล้ว ทำไมนายพูดยากจัง" ที่รักแสร้งพูดลอย ๆ ราวกับพูดกับลม
"ก็ไม่เข้าใจไง แล้วขึ้นมาทำอะไรกันบนนี้?"
"พวกฉันจะทำอะไรกันก็ได้ วันนี้มันวันของพวกฉัน"
"แอล เธอดื่มไม่ได้นะ ให้นมลูกอยู่" คนอื่นยังให้ไหมไม่รู้ แต่แอลยังต้องปั๊มนมให้ลูกอยู่ เธอดื่มไม่ได้
หญิงสาวอายุน้อยที่สุดในกลุ่มเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของชายคนรัก เธอเลยขอเวลามาปรับความเข้าใจกับเฮียแบร์ ก่อนปัญหาจะบานปลาย
"หนูดูแลตัวเองได้ หนูไม่ดื่มแน่นอน เชื่อหนูสิ"
"กลับเลย แบบนี้ไม่โอเคแอล" แบร์คว้าข้อมือเล็ก รั้งให้เธอเดินไปทางลิฟต์ด้วยกัน ทว่าแอลกลับวางมือบนมือเขาแล้วส่ายหน้า
จะไม่กลับเหรอวะ เพิ่งมาก็ดื้อขนาดนี้เลยเหรอ คิดผิดหรือคิดถูกที่ยอมพามาแบบนี้?
"หนูอยากอยู่ อยากทำความรู้จักให้สนิทสนม คุ้นชิน อนาคตจะได้ย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ"
"ไว้ทำความรู้จักวันอื่น"
"เฮียแบร์.." ทำไมวันนี้คุยกันยากจัง
"อยู่รวมกันแบบนี้ฉันว่าไม่ดีหรอก แม่งไม่ใช่เรื่องดีอะแอล"
"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะคะ"
"เธอก็ดูดิ หน้าตาสวย ๆ แบบนี้เอาไอ้พวกข้างล่างอยู่หมัด ยอมเลี้ยงลูกไม่หือไม่อือ คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติเหรอ"
"ก็..ปกตินะคะ"
"ไม่เอาแอล เดี๋ยวเธอได้ภูมิคุ้มกันเพิ่ม ฉันรับมือไม่ไหวนะเว้ย" เผลอ ๆ เมียไอ้พวกเด็กเหี้ยสอนให้แอลต่อต้านเขาขึ้นมา เขาจะทำยังไง จากที่เธอว่านอนสอนง่าย กลายเป็นดื้อรั้น ไม่ฟัง เอาแต่ใจ กูไม่ตายห่าเหรอ ไม่เอาโว้ย ไม่อยากเสี่ยง
"แต่หนูอยากอยู่คุยกับพี่ ๆ เขานี่คะ"
"ลูกล่ะ? ไม่เป็นห่วงลูกเหรอ"
"ลูกก็มีป๊ะป๋าอยู่แล้วไง"
"แม่อะแอล ลูกก็ต้องการแม่นะ" ไม่ใช่แค่ลูกหรอก กูนี่แหละ ตัวดีเลย ติดเมียยิ่งกว่าลูกด้วยซ้ำ
ขณะยืนเถียงเกี่ยงกันไม่จบไม่สิ้น ที่รักก็เดินกอดอกมามองผ่านไปผ่านมาพูดแทรก..
"พาลงไปจัดการหน่อยไหมแอล"
"คะ?" งง พี่รักพูดอะไร
"สักชั่วโมง สองชั่วโมง พี่ไม่มีปัญหานะ แต่ถ้าวันนี้ไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้า บ้านธรีพีมีสะเทือนแน่"
"สะเทือนอะไร แค่เธอคนเดียวก็ปวดหัวแล้ว อย่าสอนแอลขอร้อง" แบร์แทบจะแดกหัวเมียน้อง ถ้าไม่ติดว่าเป็นเมียน้องอย่าหวังว่าเขาจะไว้หน้า เห็นแก่บีเลิฟตัวน้อยหรอกนะ
"กับคนกันเองยังหวงมากขนาดนี้ กะไม่ให้น้องมีสังคมเลยเหรอ?"
"ฉันแม่งไม่น่าพามาเลยจริง ๆ" ยิ่งเห็นความเหลี่ยมจัดในตัวที่รัก เขาละอยากอุ้มแอลกลับห้องตอนนี้เลย แต่ก็คงทำได้แค่อยาก เพราะตอนนี้แอลรั้งมือเขามาทางลิฟต์
"หนูขอเคลียร์กับเฮียแบร์แป๊บหนึ่งนะคะ เดี๋ยวกลับมาค่ะ" เอแอลพูดทิ้งท้าย ก่อนจะหายเข้าไปในลิฟต์พร้อมพ่อของลูก
เฮียแบร์หน้าบึ้งมาก หงุดหงิดอะไรขนาดนั้น
ติ้ง!
ชั้น 7
ชั้นนี้โล่งมาก กว้างมาก เหมือนยังไม่ได้เริ่มต่อเติม
แบบนี้แหละดี เงียบดี ทางสะดวก
"กลับเหอะ ขนาดเพิ่งมาเธอยังดื้อใส่ฉันขนาดนี้เลยแอล"
"ตามหนูมาค่ะ" ร่างเล็กคว้ามือใหญ่ให้เดินตามมาเร็ว ๆ ประหนึ่งว่ารู้ทางเป็นอย่างดี ทั้งที่เธอแทบไม่รู้เลย กระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องน้ำของโซนรับแขก
เธอสบตาเฮียแบร์นิ่ง เดินดันอกแกร่งให้ถอยหลังเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะหันไปล็อกประตู..
"ไม่แอล ยังไงก็ไม่ใจอ่อน" ให้ตายกูก็ไม่ยอมเด็ดขาด!
"ให้หนูลองทำให้มันอ่อนลงก่อนได้ไหม เฮียแบร์ค่อยปฏิเสธ"
"เธออย่าเป็นแบบนี้ได้ไหมวะ"
"หนูเป็นแบบไหนเหรอ" เธอถามพลางสวมกอดพ่อของลูก บดเบียดอกอวบเสียดสีอกแกร่งของเขาซ้ำ ๆ ก่อนจะตีเนียนลูบไล้ กรีดกลางร่องอกช้า ๆ ลงไปยังหัวเข็มขัดกางเกงเฮียแบร์
"ไม่เอาแอล" เขาส่ายหน้าปฏิเสธ รั้งมือซุกซนที่กำลังจะรุกล้ำให้ออกไปพ้นทาง แอลยอมแต่โดยดี ยอมให้เขาดันมือเธอออก
ทว่า..ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก
แอลคุกเข่า คว้าหมับเข้าที่กลางเป้าตุงแข็ง ๆ ยิ่งเธอช้อนตามองกันเหมือนกำลังอ้อนค. ว ย
กูจะบ้า!
แพ้ แพ้ตลอด แพ้ให้เธอทุกทาง!
